Η πεποίθηση οτι γνωρίζουμε τους άλλους καλύτερα από όσο εκείνοι γνωρίζουν εμάς –και μπορεί να αντιλαμβανόμαστε πράγματα για εκείνους που εκείνοι δεν αντιλαμβάνονται (άλλα όχι το αντίθετο)– μας κάνει να μιλάμε, ενώ καλά θα κάναμε να ακούγαμε και να μην είμαστε όσο υπομονετικοί θα έπρεπε όταν εκφράζουν την άποψή τους οτι τους έχουμε παρεξηγήσει ή κρίνει άδικα. Οι ίδιες πεποιθήσεις μπορεί να μας καταστησουν απρόθυμους να δεχόμαστε τις συμβουλές των άλλων, οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να ξέρουν τις προσωπικές μας σκέψεις, συναισθήματα, τις ερμηνείες γεγονότων ή τα κίνητρα, αλλά υπερβολικά πρόθυμους να δώσουμε συμβουλές σε άλλους σύμφωνα με τις απόψεις που έχουμε για τις προηγούμενες συμπεριφορές τους, χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στις δικές τους σκέψεις, στα συναισθήματα, στις ερμηνείες και στα κίνητρα. Πράγματι, οι προκαταλήψεις που τεκμηριώνονται εδώ μπορεί να δημιουργήσουν ένα εμπόδιο στην ανταλλαγή πληροφοριών, και ειδικά στο να ακουμε με προσοχή και σεβασμό, γεγονός που συμβάλει στη μείωση των συναισθημάτων απογοήτευσης και κακίας που συνοδεύουν τις διαπροσωπικές και ενδομαδικές συγκρούσεις.
– Emily Pronin et al., “You Don’t know me, But I know You: The Illusion of Assymetric Insight”